Osteopathie is een vorm van manuele geneeskunde, waarbij met zachte manuele technieken het lichaam wordt onderzocht en behandeld. Osteopathie ziet het lichaam als 1 geheel. Binnen in het lichaam bewegen alle weefsels (bloedvaten, spieren, gewrichten, zenuwbanen, organen en dergelijke) in onderlinge samenhang. Osteopathie bezit de kennis van het lichaam om de verbanden te weten en te kunnen zien, maar hier wordt in het bijzonder gekeken naar de individuele samenhang. Een voet heeft invloed op een wervelkolom, de darm bepaald de beweeglijkheid van de heup, de nek bestuurt de functie van de armen, etc. Ieder mens is weer anders gebouwd, het basisplan is misschien gelijk, maar net zoals we elkaar herkennen aan typische gezichtskenmerken, zijn de onderlinge verbanden van het lichaam typisch.
Alle weefsels in het lichaam hebben een bepaalde bewegingsvrijheid nodig om goed te kunnen functioneren. Osteopathie onderzoekt het lichaam van top tot teen op de beweeglijkheid van vrijwel alle structuren en maakt een overzicht van waar er bewegingsverminderingen zijn. Dit kunnen spieren, gewrichten, organen, maar ook vliezen, wervels en banden zijn. De gevonden bewegingsverminderingen in het lichaam worden vervolgens onderzocht op hun onderlinge verbanden. Vanuit deze verbanden wordt gekeken naar het ontstaan, maar ook naar het voorkomen van uw klachten.
Uitgangspunten van Osteopathie
- De mens is een biologische eenheid en alle systemen beïnvloeden elkaar wederzijds;
- De structuur en functie van elk onderdeel zijn aan elkaar gekoppeld;
- De mens heeft de mogelijkheid om zichzelf te genezen; verstoring van dat systeem kan tot ziekte leiden.
Binnen het osteopathisch concept wordt het lichaam onderverdeeld in drie van elkaar afhankelijke systemen:
- het pariëtale aspect = het bewegingsapparaat (beenderen, spieren, gewrichten);
- het viscerale aspect = de inwendige organen met bloedvaten en Iymfestelsel;
- het cranio-sacrale aspect = schedel, wervelkolom, zenuwstelsel en hersenvochtcirculatie.
Er zijn ontelbaar onderlinge relaties, o.a. via de omhullende vliezen (fascia). Het is dus goed mogelijk, dat de osteopaat op een plaats gaat behandelen waar geen klachten bestaan.
Osteopathie maakt gebruik van uitgebreide kennis van anatomie, fysiologie en pathologie.
Myofasciaal. Myo betekent spier en fascia is een bijzonder bindweefsel dat tussen en rond de spieren, botten, gewrichten, organen ligt en deze aan elkaar verbindt. Het geeft ondersteuning en bescherming aan die lichaamsdelen en het geeft structuur aan het lichaam.
Myofasciale behandeling is een manier van behandelen die veel gebruikt wordt bij klachten die veroorzaakt worden door bijvoorbeeld stress, verkeerde houding, of veel en intensief sporten. Hierbij ontstaat niet zozeer druk en pijn in de spieren, maar druk op het ' verbindende' weefsel, ook wel fascie genoemd.
Bij een behandeling Mysofasciaal wordt er gekeken naar spanningen en afwijkingen in spieren en fascie. Dit soort spanningen en afwijkingen komen vooral voor bij chronische pijnklachten. De aanvoer van voedingsstoffen naar de spier en de afvoer van afvalstoffen verstoord met als gevolg pijnlijke spieren. Bij een behandeling Myofasciaal wordt het bindweefsel d.m.v. osteopathische en verschillende massagetechnieken losgemaakt.
Spanning in de fascie op één plek kan klachten op diezelfde plek geven, maar is zeker ook juist vaak de oorzaak zijn van klachten op een hele andere plek in het lichaam. De klachten worden in kaart gebracht en door het volgen van de fasciale lijnen wordt gekeken, met behulp van welke technieken de klachten verholpen kunnen worden. Hiermee wordt een snelle reductie van pijn, verbetering van de mobiliteit en de bewegingskwaliteit verkregen.
Een behandeling Myofasciaal wordt altijd gestart met anamnese en osteopathisch onderzoek. Een behandeling Myofasciaal kan een aanvulling zijn op een behandeling osteopathie, maar kan daar ook los van staan, afhankelijk van wat er gevonden wordt tijdens het onderzoek.